Snippers zijn columns of korte verhalen die maandelijks worden gepubliceerd

Verloren rijkdom

Over lonende eerlijkheid

Uwe Strakowitz, een hardwerkende Duitser met een klein maandsalaris, maakte in een Kasselse staalfabriek als metaalbewerker lange dagen om zijn financiering van een redelijke levensstandaard bij elkaar te sprokkelen. Vijftig jaar was hij ondertussen en tevreden met het tot dusver opgebouwde leven.
De kleine woning aan de rand van Kassel had hij samen met zijn vrouw Ulrike op jonge leeftijd aangeschaft en in de loop der jaren helemaal tot hun stek omgetoverd. Vijftig, een leeftijd die velen als kantelpunt beleefden met een groot feest en een Abraham in de tuin. Aan Uwe was dit niet besteed. Hierover communiceerde hij al jarenlang als waarschuwing aan zijn vrienden en familie.
“Als jullie maar niet zo gek zijn om zo’n belachelijke opblaaspop met een bord ‘Driemaal toeteren’ in mijn tuin te planten. Daar doe je me absoluut geen plezier mee!”
Gelukkig voor Uwe respecteerden allen zijn vertwijfelde verzuchting. In geheim beraad werd besloten om hem met een passender verrassing te belonen met, naar later bleek, opzienbarende gevolgen, maar daarover straks meer.
Uwe was geen groot denker, die zich in literaire wereldbeschouwingen of reflecties verloor. Aan lezen had hij sowieso een broertje dood. Zijn enige literaire voedsel bestond uit schreeuwende reclamefolders, ingegeven door zijn eeuwige zoektocht naar voordelige salarisbesteding.
Uwe’s interesses vloeiden uit zijn praktische inborst voort. Wat hij zag konden zijn handen maken, een van jongs af aan ontwikkelde vaardigheid die hem al menig financiële besparing opleverde en zijn huis tot een waar woonparadijs had omgetoverd. Zijn hobby lag in het verlengde hiervan. Met toegewijde overgave sleutelde hij graag aan oude auto’s, niet alleen om die weer rijvaardig te krijgen, maar vooral om ze in de oorspronkelijke staat te herstellen. Vervolgens reed hij een periode trots in zo’n oldtimer rond, om hem daarna met pijn in het hart te verkopen. Het liefst zou hij zijn herboren vehikels voor zichzelf bewaren, maar ruimtegebrek noopte hem om zijn hobbykindjes van de hand te doen. Achter zijn huis bevond zich een garage met net genoeg plek om twee auto’s te reviseren. De krappe tuin bood ruimte voor twee wachtende kandidaten, waardoor dit oldtimer-herstellingsoord het uitzicht vanaf het tuinzitje volledig opeiste, een gegeven waarmee Ulrike aanvankelijk moest leren leven. Maar vanuit de veronderstelling dat een gelukkig huwelijk om geven en nemen vraagt, legde zij zich al vrij snel bij dit blikveld neer.
Menig historisch model begon onder Uwe’s bezielde handen aan een tweede leven, wat bij menig opkoper in de smaak viel. Hierdoor verwierf Uwe een gerenommeerde naam als oldtimer-hersteller.
In het eerdergenoemde geheime vrienden-en-familie-beraad werd besloten om Uwe op zijn vijftigste verjaardag te verrassen met een op te knappen oldtimer, uitbundig versierd en opgesteld in de achtertuin van zijn huis, waar juist weer een plek was vrijgekomen. Bekend met Uwe’s wens om ooit een Renault 5 Campus op de kop te tikken werd na lang zoeken een exemplaar gevonden bij een autohandelaar in Göttingen, een stadje ten noordoosten van Kassel. Voor €1200, een aankoopsom gelijk aan het ingezamelde bedrag, wisselde de oude Renault van eigenaar. De plaatsing in de achtertuin bleek nog een ingewikkelde operatie. Hoe krijg je een oud karkas zonder werkende aandrijving geluidloos op zijn plek? Midden in de nacht werd met man en macht een geslaagde poging ondernomen.
Toen Uwe de volgende ochtend de gordijnen van zijn slaapkamer opende en half slaperig de winterse schemering van zijn tuin probeerde te ontwarren, ontdekte hij een kleurige mengeling van ballonnen en slingers op de plek waar hij leegte verwachtte. Door het verhullende schemerdonker was hij niet in staat het object zelf waar te nemen. Verwachtingsvol rende hij naar beneden de tuin in, waar zijn vrouw al klaar stond om zijn uitbundig verraste reactie te filmen, als bewijs aan het geheime vrienden-en-familie-genootschap. Het zou nog wel even duren voordat deze jongen aan de beurt was, maar Uwe verheugde zich nu al op het herstelproces.
In de loop van de feestdag, zo rond het middaguur, dienden zich dwarrelende sneeuwvlokken aan, eerst als een twijfelende sneeuwbui, maar algauw tot een heuse sneeuwstorm uitgroeiend. De volgende dag waren er van de autokarkassen niet veel meer dan twee verroeste daken waarneembaar, nauwelijks boven de maagdelijke sneeuwlaag uitstekend. Bij een dumpshop, niet ver van zijn huis vandaan, kocht Uwe een uitklapbare schep, waarmee hij een poging ondernam om de auto’s uit te graven. Nadat dit grotendeels was gelukt stak hij de opgevouwen schep achter de bijrijdersstoel van de Renault 5 Campus voor het geval van herhaling.
Bij het aanbreken van het voorjaar wilde Uwe de schep uit de Renault halen om in zijn werkplaats op te bergen, toen hij met een punt achter de vloermat haakte. Na enig gesjor trok Uwe niet alleen de schep maar ook de vloermat tevoorschijn, die hierdoor gedeeltelijk omhoog krulde en de schuilplaats van een geelbruine envelop prijsgaf. Vol verbazing trok hij die tevoorschijn en met zijn grove werkmanshanden opende hij verwachtingsvol de smoezelige briefomslag, die €5000 aan contanten en een spaarbankboekje met een tegoed van meer dan €17000 bevatte, alles bij elkaar dus een waarde van meer dan €20000. Verbluft liep Uwe naar binnen en toonde de vondst aan zijn vrouw Ulrike, die hem zonder twijfel adviseerde om naar de politie te gaan om aangifte te doen.
De politie stond voor de taak om de rechtmatige eigenaar te identificeren, wat op het eerste oog een eenvoudige opdracht leek daar zowel de naam als het adres van de vermoedelijke eigenaar op de envelop stonden afgedrukt. Maar de man bleek verhuisd naar Heidekreis, een klein dorpje tussen Hannover en Hamburg. Toen de politieagenten de 69-jarige man eindelijk telefonisch bereikten, kon hij niet geloven dat zijn geld weer was opgedoken. Hij was het al vijf jaar lang kwijt, maar had geen idee waar het was gebleven. Wat bleek? De 69-jarige was de vorige eigenaar van de Renault en verhuisde vijf jaar geleden naar Heidekreis.
“In mijn schuur stonden een aantal oude auto’s, waaronder de Renault 5 Campus, die ik wilde verkopen. Omdat er dagelijks mensen proefritten maakten, heb ik in de drukte waarschijnlijk even snel het geld achter de voorstoel gelegd en ben het later vergeten,” verklaarde de man opgelucht aan de politieagenten.
Voor Uwe wierp zijn voorbeeldig gedrag vruchten af. Hij ontving een vindersloon van €2210 en dat terwijl hij in Duitsland wettelijk gezien slechts recht op €160 had.
“Ik vind het fantastisch dat meneer het geld naar de politie heeft gebracht!” verduidelijkte de man uit Heidekreis.
Zo kreeg voor Uwe de Renault 5 Campus nog veel meer waarde.