Snippers zijn korte verhalen die maandelijks worden gepubliceerd

Shine

Over de dag kleuren

Enige weken geleden keerde ik huiswaarts na een heerlijke vakantie in de Oostenrijkse Alpen, een steeds weer uitgestelde reis als gevolg van de coronapandemie. Eindelijk weer ouderwets bergtochten lopen, genieten van duizelingwekkende vergezichten en de fris ademende berglucht. Wat voel ik mezelf dan onderdeel van die magistrale overweldigende wereld.
Eenmaal thuis is dat gevoel, als je niet oppast, door de vakantienasleep snel verdwenen, terwijl ik me juist had voorgenomen om het zo lang mogelijk vast te houden.
Zowel van binnen als buiten vertoonde de auto duidelijke sporen van de lange reis. De kofferbak bijvoorbeeld herbergde een aanzienlijke voorraad alpengruis, veroorzaakt door steeds weer uitgetrokken bergschoenen na intensieve tochten door de nooit wennende bergen. In een lade vond ik een nog geldige bon waarmee ik tegen een aanlokkelijke prijs zowel het ex- als interieur van de auto kon laten reinigen. Normaal gesproken laat ik alleen de buitenkant wassen, maar met zo’n voordeelbon maak ik nog weleens gebruik van die totaalreiniging. Zittend op een bank met een gratis kop heerlijke cappuccino in de hand, de poetsende schoonmakers observerend, voel ik me dan een heertje. Misschien niet helemaal oké, maar ik geniet er wel van.
Deze keer werd ik door een werknemer naar binnen geloodst, die mij met zijn stralende blik en swingende tred direct boeide. Zijn diep donkere huidskleur deed een allochtone afkomst vermoeden.

“Meneerrr,” sprak hij met opvallende tongval, “wilt u de kofferbak ook gereinigd hebben?”
Na mijn bevestigend antwoord vroeg hij me die dan te openen.
“Meneerrr, ik ga jouw auto weer helemaal laten shinen,” beloofde hij mij met een brede witte glimlach. “Ondertussen kunt u zich een heerlijk kopje koffie inschenken.”
“Oh lekker. Nou, dank je wel hè,” reageerde ik oprecht gemeend, waarop de man in een vrolijke lach uitbarstte.
“Nee meneerrr, u bedankt hoor. Fijn dat we uw auto kunnen schoonmaken!” waarop hij nog enige tijd nagniffelend aan zijn klus begon.
Met zichtbaar plezier voltooide de vriendelijke man zijn werk.
“Meneerrr, wilt u soms ook nog een lekker luchtje in uw auto?” vroeg hij mij tenslotte, als bewijs een spuitbusje met citroengeur omhooghoudend.
“Lijkt me heerlijk,” antwoordde ik, waarna de man met een royale armzwaai zijn citroenlucht in mijn auto verspreidde.
“Meneerrr, ik had het beloofd: u kunt weer shinen,” sprak hij tenslotte met zijn brede glimlach, waarna hij mij een high five verkocht.

Toen ik even later in de achteruitkijkspiegel mijn eigen gezicht ontmoette, herkende ik daarin de brede glimlach van de veelzeggende werknemer, de man die mij toonde dat er weinig voor nodig is om iemands dag te kleuren en mij tot onderstaand gedicht te inspireren.

 

Shine

De huid zo zwart
als een diep duister gat.
Maar wat zegt huidskleur,
zij leidt slechts af.

Een lijf dat swingt,
als een dwepende danser.
Maar wat zegt lichaamstaal,
zij leidt slechts af.

Een oog zo bruin
als puur zoete chocola.
Maar wat zegt oogkleur,
zij leidt slechts af.

Zij leidt slechts af
van de feestelijke opslag,
de stralende blik
die het leven viert
en nodigt tot respect
voor gelijkheid van ziel.
Een afwijkende tongval
als sprekend bewijs:
“Shine man, shine vandaag!
Straal het leven
als cadeau voor morgen.”